Vanochtend begon ik weer met de hoogste klassen, groep of klas 12. Deze klassen zijn altijd leuk; zij kunnen me al een beetje begrijpen. Uiteindelijk onderbrak een meisje de les door te vragen hoe oud ik ook alweer was; een paar wisten dat ik 17 was, anderen hadden dat niet meegekregen of geloofden het niet. Deze keer schrijf ik mijn naam en leeftijd maar op het bord, waarop er velen kreten uit de klas kwamen. De rest van de les werd toen ook besteed aan vragen stellen aan mij. De kinderen werden stukje bij beetje brutaler (wat wil je, met een klas vol leerlingen van 18 t/m 20 jaar) en uiteindelijk riep er een jongen door de klas: “Wat is je telefoonnummer?!”. De leraar, die er dit keer wel bij was, keek er niet raar van op en dacht werkelijk dat ik die wel zou geven. Na uitgelegd te hebben dat bellen wel erg duur is heb ik maar mijn e-mailadres gegeven, dus wie weet.
’s Middags ging ik weer naar de school om een 7e klas les te geven. Ik was 10 minuten te vroeg; na elk heel uur volgt er namelijk een 10 minuten pauze. Hoe dan ook, daarna zag ik de leraar nergens. Toen ik bij het lokaal aan kwam, waren er geen kinderen te bekennen. Dan maar op zoek naar iemand die Engels kan, wat vrij moeilijk bleek. Uiteindelijk kreeg ik, nadat ik de naam van de leraar op een papiertje liet zien, te horen dat deze absent was en de kinderen al uit waren. De simkaart die ik hier gekregen heb, doet het niet, maar gelukkig kwam na zon 50 minuten wachten (op een bankje onder een boom, prima te doen) mijn chauffeur.
Ook kwam ik erachter dat de boeken dan wel gedoneerd worden, maar ze worden gedoneerd aan een andere school. Die school heeft uiteindelijk nieuwere boeken gekregen en heeft de oude aan de school waar ik les geef gedoneerd. Achja, ze hebben tenminste wat boeken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten