Goodbye Cambodia, good morning Holland!

Vandaag is het dan toch echt de laatste dag; vanavond vertrekt ons vliegtuig weer. Eerst van Siem Reap naar Bangkok, waar we een uurtje de tijd hebben om over te stappen; daarna een lange vlucht van zo'n 11/11,5 uur. Ik ga voor de slaappillen! Zondag zullen we om 6 uur 's ochtends landen, om daarna de strijd aan te gaan met de jetlag.

Gisteren hebben we nog een laatst uitgebreid maal gehad en natuurlijk vinden we op onze laatste avond hier een nightmarket en een hele gezellige bar. Maar het zorgde wel voor een leuke laatste avond.

Dan nu maar alvast de koffers inpakken; dag kleine mensjes, ik ga terug naar grote mensenland!

Dat was het dan.

De koning is zaterdag jarig, dus het is natuurlijk heel logisch dat de kinderen van vrijdag t/m dinsdag vrij zijn. Dit was dus de laatste dag dat ik moest lesgeven. Aan de 12e klassen was dat dus vrijwel niet; die wilde nog vanalles weten voordat ik wegging. De meeste tijd van de 2 uren die ik aan deze klassen heb besteed was aan foto's maken; ineens kwamen alle mobiele telefoons tevoorschijn.

Van de hoogste klassen ging ik naar de laagste; 's middags was de 7e klas aan de beurt. Kan soms nog beter tegen een muur praten. Alhoewel, sommige leerlingen konden het wel beter dan de leraar zelf. De 7e klas had eerst nog geen boeken; geen 1 leerling. We hadden dus boeken voor deze klas gekocht, dus ik zeg tegen de leraar: ik haal wel even de boeken voor ze. 'Nee, er zijn geen boeken.' kreeg ik als antwoord. 'Ze zijn nieuw, hebben we eergister gekocht.' Toen hij het na 4x nog niet snapte ben ik ze maar gaan halen. Wel leuk om te horen dat al die kinderen 5x dankjewel zeggen. Ineens kreeg ik ook veel meer leerlingen die werkelijk meededen. Toch nog ergens goed voor geweest.

Hieronder nog een foto met klas 12; denk erbij dat een enkeling 18 is, maar de meesten 19 of 20. De kerel in de rode blouse is de leraar.

Nieuwe boeken!

Gisteren hebben we vol goede wil gevraagd wat de school zoal nog nodig heeft; o.a. boeken had ik al gemerkt. Het is al geweldig als de helft van de klas boeken heeft. Hoe dan ook, de school wilde dan wel erg graag boeken voor de 7e en 8e klas. Ok, dan met een Engelse leraar naar een boekenwinkel (die kon ons de winkel wijzen met de juiste boeken) en hebben heel gul 100 boeken gekocht. Blij dat de school was! En dan te bedenken dat de boeken €0,40 per stuk zijn...

Vandaag kon ik de 8e klas dus lesgeven én dat alle leerlingen boeken hadden! Geen gevraag meer of iemand de ander een boek kon lenen, ze konden allemaal meedoen. Niet dat dat betekend dat ze allemaal ineens Engels konden; integendeel. Maar na wat spellen en voorzeggen kwamen de woorden er bij de meesten wel met horten en stoten uit.

Oh, en ondanks dat ik elke dag om kwart voor 7 mijn bed uit moet en eigenlijk tot 5 uur bezig ben; 's middags heb ik wel heerlijk 3 uur pauze. Dan heb ik mooi de tijd om af te koelen en toch een beetje aan mn kleurtje te werken. Want ja, dat moet ook gebeuren.

'You can sit down now.' 'Thank you teacher!'

Dat vind ik toch zo leuk klinken. Als ik binnen kom gaan alle kinderen staan en ze gaan pas zitten als ik zeg dat dat mag. Ook na de les krijg ik elke keer weer te horen; 'Thank you teacher!'.

Sommige kinderen proberen ook echt Engels te praten; als ik even een kleine pauze heb of buiten loop zijn er altijd wel leerlingen die een praatje willen maken. Toch zijn dit er maar 3 of 4 uit de 50. De rest durft of misschien wilt niet. Toch probeer ik ze allemaal te laten praten, al moet ik het antwoord voorzeggen en praten ze me alleen maar na. Ook krijgen leerlingen het dan voor elkaar om me nog niet na te kunnen praten als ik zeg; 'Because of the birds.'. Woord voor woord.

Of ze me wel herkennen, daar hoef ik niet bang voor te zijn. Toen ik in mijn tussenuurtje aan het praten was met wat leerlingen (Ik: 'En hoe oud zijn jullie dan?' Jongens: 'Hij is 18 en wij zijn 19.' Euh ja, ik schat ze 14...) bleek dat er al veel over me gepraat werd; er is een jonge buitenlander op onze school! Ze komt uit Italië/Zweden/Zwitserland... Oh nee, Nederland. Maargoed, hieronder nog wat foto's van mijn klas vanmiddag. Deze kinderen zijn 15/16/17 jaar oud.

Sponsored by...

Vanochtend begon ik weer met de hoogste klassen, groep of klas 12. Deze klassen zijn altijd leuk; zij kunnen me al een beetje begrijpen. Uiteindelijk onderbrak een meisje de les door te vragen hoe oud ik ook alweer was; een paar wisten dat ik 17 was, anderen hadden dat niet meegekregen of geloofden het niet. Deze keer schrijf ik mijn naam en leeftijd maar op het bord, waarop er velen kreten uit de klas kwamen. De rest van de les werd toen ook besteed aan vragen stellen aan mij. De kinderen werden stukje bij beetje brutaler (wat wil je, met een klas vol leerlingen van 18 t/m 20 jaar) en uiteindelijk riep er een jongen door de klas: “Wat is je telefoonnummer?!”. De leraar, die er dit keer wel bij was, keek er niet raar van op en dacht werkelijk dat ik die wel zou geven. Na uitgelegd te hebben dat bellen wel erg duur is heb ik maar mijn e-mailadres gegeven, dus wie weet.

’s Middags ging ik weer naar de school om een 7^e klas les te geven. Ik was 10 minuten te vroeg; na elk heel uur volgt er namelijk een 10 minuten pauze. Hoe dan ook, daarna zag ik de leraar nergens. Toen ik bij het lokaal aan kwam, waren er geen kinderen te bekennen. Dan maar op zoek naar iemand die Engels kan, wat vrij moeilijk bleek. Uiteindelijk kreeg ik, nadat ik de naam van de leraar op een papiertje liet zien, te horen dat deze absent was en de kinderen al uit waren. De simkaart die ik hier gekregen heb, doet het niet, maar gelukkig kwam na zon 50 minuten wachten (op een bankje onder een boom, prima te doen) mijn chauffeur.

Ook kwam ik erachter dat de boeken dan wel gedoneerd worden, maar ze worden gedoneerd aan een andere school. Die school heeft uiteindelijk nieuwere boeken gekregen en heeft de oude aan de school waar ik les geef gedoneerd. Achja, ze hebben tenminste wat boeken.

Books, $1. Drinks, $1. Everything $1.

Ook al hebben alle kinderen op zaterdag ook nog school, ik was lekker 2 dagen vrij. Ook deze dagen heb ik niet gevuld met zwembad-hangen, maar ben een kijkje gaan nemen bij het Angkor Wat, een groot meer met drijvende huizen en meer.

Angkor Wat is dan wel een hoopje stenen, ik blijf het indrukwekkend vinden. Wat een enorme tempels ze daar hebben neergezet, hoe hebben ze dat ooit voor elkaar gekregen? Ook de schilderingen en vooral de details in de stenen (in Angkor is een hele lange muur met een heel verhaal te vinden), alles uitgehakt. Het hele gebied rond Angkor Wat staat vol met tempels en gebouwen, welgeteld rond de 300. De ene tempel is wat beter bewaard gebleven, sommigen hebben wat meer gedetailleerde stenen. Hoe dan ook, leuk om eens te zien.

Wat ik eigenlijk leuker vond, was het drijvende stadje. Lekker op een bootje, om daarna op een meer te komen waar 1000 families leven. Deze mensen leven onder extreme armoede, maar ze zien er wel gelukkig uit. Ze leven van het vissen op het meer en op de rivier en hebben zelfs kleine drijvende kerkjes en schooltjes. Ze hebben natuurlijk ook een zwembad voor de deur; er zitten wel krokodillen, maar die blijven wel weg van de mensen. Hoop ik voor ze. Soms zien ze er wel eentje en ook doden ze de beesten voor hun vlees, om daarna de huid weer te verkopen.

Nu even lekker rustig aan en dan morgen weer aan de slag.

Van Engels naar knuffelen.

Hoe ik vanochtend weer om kwart voor 8 op de motor stapte om richting de school te gaan, zo liep ik 's middags richting the Home of Joy om met kindjes te knuffelen. Het bleek dat er geen Engelse lessen op vrijdagmiddag zijn. Wel was het leuk om al die kinderen weer te zien; hoe blij ze al niet kunnen zijn met de kleinste dingen.

Morgen staat er een tripje naar het wereldberoemde Angkor Wat op het programma. Lekker uitslapen want we hoeven pas om 9 uur weg.

Seventeen?! Yes, seventeen.

Elke dag moet ik weer een aantal keeer bevestigen dat ik toch echt 17 jaar ben. Kan ik er wat aan doen dat iedereen hier nog rimpelloos is op zijn of haar 60e en dat ze allemaal standaard een kop kleiner zijn dan ik.

Ook blijf ik me elke keer weer verbazen over de lokalen; ze bestaan uit 4 muren, een dak, gaten die ramen moeten voorstellen (wel inclusief tralies) en een gat wat beter bekend staat als de deur. Er staan een aantal houten bankjes van zo'n anderhalve meter waar 3 of 4 kinderen aan plaatsnemen. Het is normaal dat er gaten in de borden zitten (kan je mooi het doek waarmee 't bord wordt schoongemaakt in stoppen) en het is al geweldig als er 15 boeken zijn voor 30 leerlingen. Alsnog gaat 't lesgeven prima, dus ik snap niet waarom de leraren bij mij op school altijd zeuren als ik mijn boeken niet mee heb.

Mijn gesikte motorchauffeur verdient ook een stukje in mijn blog. Elke keer staat hij weer ruim op tijd klaar en voor maar liefst $1 brengt hij me naar bestemming. Soms vraag ik me af of hij niets beters te doen heeft; vandaag moest ik om 5 uur opgehaald worden, maar de leraar (jazeker, ik had een tolk in de klas) vond het om 10 over 4 goed geweest. Toen ik op mijn gemak richting het enige gekoelde kamertje liep, zag ik een man met een sik onder de bomen staan. Hij was maar een uurtje eerder gekomen.

Om de dag af te sluiten heb ik een lekkere salade gegeten. Amerikaans, Italiaans, Aziatisch eten; keuze genoeg in Pub street (foto hieronder). Daarna nog een lekkere/kietelende vismassage voor zachte babyvoetjes. In Nederland zo'n €30,- voor een kwartiertje p.p., hier $2 voor 3 kwartier. En ach, wat zijn de kindjes toch lief hier!

Do you all understand?

Les geven zonder tolk is soms nog best lastig. Vanochtend werd ik nog meegenomen door een leraar, wat betekent dat ik bij het lokaal werd afgeleverd en dat hij er meteen vandoor ging. Ik kreeg nog wel een papiertje met wat ik ongeveer moest vertellen, dus het viel nog mee.
's Middags ging het er iets anders aan toe; de leraar met wie ik mee zou lopen was er dus niet. Ik kwam er met enige moeite achter bij welk hoofdstuk we moesten beginnen; een spreekhoofdstuk. Dat zou geen probleem zijn als ik ook maar enige woorden uit de monden kon krijgen. Zelfs mij napraten, woord voor woord, was voor sommigen te moeilijk. Gelukkig ging de 2e klas wel beter; ook dit was een klas 8 (13-15 jaar), maar ik kreeg gelukkig wel wat meer reactie. 1 jongetje kwam na de les zelfs naar me toe dat hij wilde oefenen met praten, dus of ik nog even kon blijven. Zijn Engels was dan ook veruit de beste.

Ook vond een grote rups het een goed idee mijn jurk in te kruipen. Ik had er al eentje buiten gezien, dus een held als ik ben; hij zit er nu nog steeds in. Ik heb de jurk, zodra ik in het hotel was, maar snel naar buiten gegooid. Misschien kruipt hij er vanzelf uit?

Per motor naar de Engelse les.

's Ochtends om 6:45 ging de wekker. Zonder geintjes. Dat heb ik vanaf nu elke doordeweekse dag te danken aan de school waar ik Engels les geef; wij klagen over onze lange schooldagen, de kinderen hier zijn helemaal blij dat ze naar school mogen en zitten van 7 uur 's ochtends tot 5 uur 's middags op school. Wat klopt hier niet? Zijn we toch wel een stel ondankbare kinderen in Nederland.


Hoe dan ook; na een aantal vreemde blikken van mensen (een westerling achterop bij een local?) werd ik netjes afgezet bij mij bestemming; een middelbare school. Na een tijdje met het hoofd gepraat te hebben, werd ik voorgesteld aan Engels leraar nummer 1, waarmee ik de ochtend mee door zou brengen. Ik kreeg een klas voor me met "kinderen" van ongeveer 18-20, uitzonderlijk eentje van 17 ertussen. Alsnog was hun Engels bar slecht. Ik hoefde overigens ook vrij weinig te doen; beetje voorlezen, woordjes en zinnen voorzeggen zodat ze wisten hoe ze het moesten uitspreken.


's Middags was een ander verhaal. Ik zou kinderen les gaan geven van 13-15 jaar, nog minder Engels kunnen/durven spreken dan hun oudere voorgangers. Ik werd daar door leraar Engels nummer 2 voor het bord gezet en hij ging er vandoor; ik moest mezelf maar even een kwartier gaan voorstellen. Toen ik merkte dat ze "Hi, my name is Ilse, I am a seventeen-year-old student from the Netherlands" al niet begrepen, stopte ik maar. Tevergeefs probeerde ik ze wat te laten praten. Uiteindelijk kwam de leraar terug met een boek, die ik in mijn handen gedrukt kreeg. Het half in Cambodjaans geschreven boek moest mij vertellen wat ik de kinderen moest leren, dus na het even snel doorgelezen te hebben ben ik maar gaan praten.
Uiteindelijk bleek aan het eind van de les dat deze leraar me aan het klaarstomen was voor morgen; morgenmiddag zou ik weer met hem meelopen, maar na zijn woorden "You keep book, there room 8D and there room 8B, you there tomorrow afternoon. I not here tomorrow." kwam ik erachter dat ik er morgenmiddag alleen voor zou staan. Wetend dat de kinderen vandaag vrijwel niets van me begrepen hadden en dat de leraar de helft nog vertaald heeft, ben ik benieuwd hoe dat morgen zou gaan. Een woordje uit alle monden zou fijn zijn.

Home of Joy

Terwijl ik sta te praten met de vrouw die de rol van moeder Theresa op zich heeft genomen en ondertussen sta te kijken naar kindjes achter tralies (nee, het is geen jeugdgevangenis), word ik aan mn arm getrokken. Een meisje van ongeveer mijn leeftijd wil me meetrekken om iets te laten zien. Ze is verstandelijk gehandicapt. Vandaag ging ik dan ook niet Engelse lessen geven op de school zoals gepland; de school bleek dicht te zijn. Daarom werd ik maar een dag naar 'the Home of Joy' gestuurd, een plek waar kleine kinderen zonder ouders, nog te jong voor school, en gehandicapte kinderen leven. Ik moest de kindjes een beetje vermaken en een paar keer te eten geven; gelukkig niet veel meer, dat had de hitte niet toegestaan. Aan knufels en kusjes heb ik geen gebrek; zodra ik ging zitten zaten er 3 kinderen op schoot en eentje op m'n rug. Ik mocht binnen geen foto's maken, dus ik heb alleen foto's van de buitenkant van het verblijf.


Morgen maar eens zien hoe het lesgeven in zijn werk gaat. De Engelse kinderliedjes vielen vandaag op z'n minst al in de smaak.

Welcome, welcome to Siem Reap!

We worden werkelijk door elke inwoner van Siem Reap welkom geheten; toch wat anders dan de Nederlanders die vooral aan zichzelf denken. De vluchten gingen goed, maar wat een verschil tussen de vliegtuigen! Ik zal onderaan wat foto's zetten.

Toen we eindelijk waren aangekomen in Siem Reap werden wij en onze paspoorten 10 keer gecheckt voordat we door mochten. We mochten meteen even genieten van t klamme klimaat; Chanta, de man die ons op zou halen, deed even lekker rustig aan en kwam een ruim halfuur later.

Hoe dan ook, het wordt nog wel even wennen aan de temperaturen hier; laat staan in een lange broek. Maar voordat we morgen opgehaald worden om aan de slag te gaan mogen we nog even verder slapen aan het zwembad. Goed leven.