Goodbye Cambodia, good morning Holland!

Vandaag is het dan toch echt de laatste dag; vanavond vertrekt ons vliegtuig weer. Eerst van Siem Reap naar Bangkok, waar we een uurtje de tijd hebben om over te stappen; daarna een lange vlucht van zo'n 11/11,5 uur. Ik ga voor de slaappillen! Zondag zullen we om 6 uur 's ochtends landen, om daarna de strijd aan te gaan met de jetlag.

Gisteren hebben we nog een laatst uitgebreid maal gehad en natuurlijk vinden we op onze laatste avond hier een nightmarket en een hele gezellige bar. Maar het zorgde wel voor een leuke laatste avond.

Dan nu maar alvast de koffers inpakken; dag kleine mensjes, ik ga terug naar grote mensenland!

Dat was het dan.

De koning is zaterdag jarig, dus het is natuurlijk heel logisch dat de kinderen van vrijdag t/m dinsdag vrij zijn. Dit was dus de laatste dag dat ik moest lesgeven. Aan de 12e klassen was dat dus vrijwel niet; die wilde nog vanalles weten voordat ik wegging. De meeste tijd van de 2 uren die ik aan deze klassen heb besteed was aan foto's maken; ineens kwamen alle mobiele telefoons tevoorschijn.

Van de hoogste klassen ging ik naar de laagste; 's middags was de 7e klas aan de beurt. Kan soms nog beter tegen een muur praten. Alhoewel, sommige leerlingen konden het wel beter dan de leraar zelf. De 7e klas had eerst nog geen boeken; geen 1 leerling. We hadden dus boeken voor deze klas gekocht, dus ik zeg tegen de leraar: ik haal wel even de boeken voor ze. 'Nee, er zijn geen boeken.' kreeg ik als antwoord. 'Ze zijn nieuw, hebben we eergister gekocht.' Toen hij het na 4x nog niet snapte ben ik ze maar gaan halen. Wel leuk om te horen dat al die kinderen 5x dankjewel zeggen. Ineens kreeg ik ook veel meer leerlingen die werkelijk meededen. Toch nog ergens goed voor geweest.

Hieronder nog een foto met klas 12; denk erbij dat een enkeling 18 is, maar de meesten 19 of 20. De kerel in de rode blouse is de leraar.

Nieuwe boeken!

Gisteren hebben we vol goede wil gevraagd wat de school zoal nog nodig heeft; o.a. boeken had ik al gemerkt. Het is al geweldig als de helft van de klas boeken heeft. Hoe dan ook, de school wilde dan wel erg graag boeken voor de 7e en 8e klas. Ok, dan met een Engelse leraar naar een boekenwinkel (die kon ons de winkel wijzen met de juiste boeken) en hebben heel gul 100 boeken gekocht. Blij dat de school was! En dan te bedenken dat de boeken €0,40 per stuk zijn...

Vandaag kon ik de 8e klas dus lesgeven én dat alle leerlingen boeken hadden! Geen gevraag meer of iemand de ander een boek kon lenen, ze konden allemaal meedoen. Niet dat dat betekend dat ze allemaal ineens Engels konden; integendeel. Maar na wat spellen en voorzeggen kwamen de woorden er bij de meesten wel met horten en stoten uit.

Oh, en ondanks dat ik elke dag om kwart voor 7 mijn bed uit moet en eigenlijk tot 5 uur bezig ben; 's middags heb ik wel heerlijk 3 uur pauze. Dan heb ik mooi de tijd om af te koelen en toch een beetje aan mn kleurtje te werken. Want ja, dat moet ook gebeuren.

'You can sit down now.' 'Thank you teacher!'

Dat vind ik toch zo leuk klinken. Als ik binnen kom gaan alle kinderen staan en ze gaan pas zitten als ik zeg dat dat mag. Ook na de les krijg ik elke keer weer te horen; 'Thank you teacher!'.

Sommige kinderen proberen ook echt Engels te praten; als ik even een kleine pauze heb of buiten loop zijn er altijd wel leerlingen die een praatje willen maken. Toch zijn dit er maar 3 of 4 uit de 50. De rest durft of misschien wilt niet. Toch probeer ik ze allemaal te laten praten, al moet ik het antwoord voorzeggen en praten ze me alleen maar na. Ook krijgen leerlingen het dan voor elkaar om me nog niet na te kunnen praten als ik zeg; 'Because of the birds.'. Woord voor woord.

Of ze me wel herkennen, daar hoef ik niet bang voor te zijn. Toen ik in mijn tussenuurtje aan het praten was met wat leerlingen (Ik: 'En hoe oud zijn jullie dan?' Jongens: 'Hij is 18 en wij zijn 19.' Euh ja, ik schat ze 14...) bleek dat er al veel over me gepraat werd; er is een jonge buitenlander op onze school! Ze komt uit Italië/Zweden/Zwitserland... Oh nee, Nederland. Maargoed, hieronder nog wat foto's van mijn klas vanmiddag. Deze kinderen zijn 15/16/17 jaar oud.

Sponsored by...

Vanochtend begon ik weer met de hoogste klassen, groep of klas 12. Deze klassen zijn altijd leuk; zij kunnen me al een beetje begrijpen. Uiteindelijk onderbrak een meisje de les door te vragen hoe oud ik ook alweer was; een paar wisten dat ik 17 was, anderen hadden dat niet meegekregen of geloofden het niet. Deze keer schrijf ik mijn naam en leeftijd maar op het bord, waarop er velen kreten uit de klas kwamen. De rest van de les werd toen ook besteed aan vragen stellen aan mij. De kinderen werden stukje bij beetje brutaler (wat wil je, met een klas vol leerlingen van 18 t/m 20 jaar) en uiteindelijk riep er een jongen door de klas: “Wat is je telefoonnummer?!”. De leraar, die er dit keer wel bij was, keek er niet raar van op en dacht werkelijk dat ik die wel zou geven. Na uitgelegd te hebben dat bellen wel erg duur is heb ik maar mijn e-mailadres gegeven, dus wie weet.

’s Middags ging ik weer naar de school om een 7^e klas les te geven. Ik was 10 minuten te vroeg; na elk heel uur volgt er namelijk een 10 minuten pauze. Hoe dan ook, daarna zag ik de leraar nergens. Toen ik bij het lokaal aan kwam, waren er geen kinderen te bekennen. Dan maar op zoek naar iemand die Engels kan, wat vrij moeilijk bleek. Uiteindelijk kreeg ik, nadat ik de naam van de leraar op een papiertje liet zien, te horen dat deze absent was en de kinderen al uit waren. De simkaart die ik hier gekregen heb, doet het niet, maar gelukkig kwam na zon 50 minuten wachten (op een bankje onder een boom, prima te doen) mijn chauffeur.

Ook kwam ik erachter dat de boeken dan wel gedoneerd worden, maar ze worden gedoneerd aan een andere school. Die school heeft uiteindelijk nieuwere boeken gekregen en heeft de oude aan de school waar ik les geef gedoneerd. Achja, ze hebben tenminste wat boeken.

Books, $1. Drinks, $1. Everything $1.

Ook al hebben alle kinderen op zaterdag ook nog school, ik was lekker 2 dagen vrij. Ook deze dagen heb ik niet gevuld met zwembad-hangen, maar ben een kijkje gaan nemen bij het Angkor Wat, een groot meer met drijvende huizen en meer.

Angkor Wat is dan wel een hoopje stenen, ik blijf het indrukwekkend vinden. Wat een enorme tempels ze daar hebben neergezet, hoe hebben ze dat ooit voor elkaar gekregen? Ook de schilderingen en vooral de details in de stenen (in Angkor is een hele lange muur met een heel verhaal te vinden), alles uitgehakt. Het hele gebied rond Angkor Wat staat vol met tempels en gebouwen, welgeteld rond de 300. De ene tempel is wat beter bewaard gebleven, sommigen hebben wat meer gedetailleerde stenen. Hoe dan ook, leuk om eens te zien.

Wat ik eigenlijk leuker vond, was het drijvende stadje. Lekker op een bootje, om daarna op een meer te komen waar 1000 families leven. Deze mensen leven onder extreme armoede, maar ze zien er wel gelukkig uit. Ze leven van het vissen op het meer en op de rivier en hebben zelfs kleine drijvende kerkjes en schooltjes. Ze hebben natuurlijk ook een zwembad voor de deur; er zitten wel krokodillen, maar die blijven wel weg van de mensen. Hoop ik voor ze. Soms zien ze er wel eentje en ook doden ze de beesten voor hun vlees, om daarna de huid weer te verkopen.

Nu even lekker rustig aan en dan morgen weer aan de slag.

Van Engels naar knuffelen.

Hoe ik vanochtend weer om kwart voor 8 op de motor stapte om richting de school te gaan, zo liep ik 's middags richting the Home of Joy om met kindjes te knuffelen. Het bleek dat er geen Engelse lessen op vrijdagmiddag zijn. Wel was het leuk om al die kinderen weer te zien; hoe blij ze al niet kunnen zijn met de kleinste dingen.

Morgen staat er een tripje naar het wereldberoemde Angkor Wat op het programma. Lekker uitslapen want we hoeven pas om 9 uur weg.